Specjaliści z Instytutu Kardiologii jako pierwsi w Polsce przeprowadzili 30 sierpnia zabieg jednoczesnego przeszczepienia serca i wątroby. Pacjentem był 51-letni mężczyzna z wadą genetyczną, której skutkiem jest uszkodzenie mięśnia sercowego. W przebiegu leczenia chorób wątroby stosuje się różne terapie farmakologiczne, równocześnie równoważy zaburzenia metaboliczne, uwzględnia się powikłania choroby, a także wdraża odpowiednią dietę. Ważne może się okazać leczenie objawowe i odpoczynek. Jeżeli zajdzie taka konieczność, przeprowadza się też przeszczep wątroby. Pierwszy przeszczep serca na Dolnym Śląsku odbył się 25 lutego. Biorcą serca był 26-letni mężczyzna z rozpoznaniem niewydolności serca w przebiegu wrodzonej kardiomiopatii rozstrzeniowej. Po przejściu COVID-19 doszło u niego do gwałtownego rozwoju choroby i skrajnej niewydolności serca, jedynym ratunkiem była transplantacja. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd. Przeszczep (transplantacja) wątroby to zabieg, który jest jedyną metodą leczenia niewydolności tego narządu. Niestety, mimo wielkich postępów w dziecinie transplantologii, liczba osób oczekujących na przeszczep wątroby wciąż jest wysoka. Jakie są wskazania do przeszczepu wątroby? Kto ma największe szanse na otrzymanie narządu? Ile się czeka na zabieg? Jakie są rokowania po operacji? PRZESZCZEP WĄTROBY - wskazania, czas oczekiwania i rokowania Spis treściPrzeszczep wątroby - wskazaniaPrzeszczep wątroby - kto kwalifikuje się do zabiegu?Przeszczep wątroby - ile się czeka na operację?Przeszczep wątroby - jak wygląda zabieg?Przeszczep wątroby - powikłania u biorcyPrzeszczep wątroby - rokowania Gadaj Zdrów, odc. 2 Transplantacja Przeszczep (transplantacja) wątroby to zabieg, który z roku na rok wykonuje się coraz częściej. Mimo to liczba transplantacji wątroby w Polsce jest wciąż niewystarczająca. Wszystko przez przewagę przeszczepów ze zwłok nad tymi do żywych dawców oraz brak powszechnej akceptacji społecznej dla pobierania narządów od zmarłych, a także przez wciąż małą wiedzę na temat przeszczepów. Przeszczep wątroby - wskazania Wskazaniem do przeszczepu wątroby jest przewlekła lub ostra niewydolność wątroby w wyniku choroby trwale uszkadzającej jej miąższ. Według Polskiego Towarzystwa Hepatologicznego, głównymi wskazaniami do przeszczepu wątroby u dorosłych są:¹ marskość wątroby pozapalna (na tle zakażenia HBV, HCV) cholestatyczne choroby wątroby (marskość żółciowa pierwotna, pierwotne sklerotyzujące zapalenie dróg żółciowych) alkoholowa choroba wątroby (wyklucza: czynny alkoholizm i zespół zależności alkoholowej) autoimmunologiczna marskość wątroby metaboliczne choroby wątroby (choroba Wilsona, hemochromatoza, niedobór alfa1-antytrypsyny) piorunująca niewydolność wątroby (zatrucie paracetamolem lub innymi lekami hepatotoksycznymi, zatrucie muchomorem sromotnikowym, piorunujące wzw B, ostra dekompensacja choroby Wilsona, inne przyczyny ostrej niedomogi funkcji wątroby) guzy wątroby Do niedawna bezwzględnym przeciwwskazaniem było również zakażenie wirusem HIV. Jednak w ostatnich latach, w związku z wysoką skutecznością terapii antyretrowirusowej, dokonuje się zabiegu transplantacji także u biorców zakażonych tym wirusem. Pierwszy w Polsce przeszczep wątroby u pacjenta z wirusem HIV odbył się w 2011 roku. Przeprowadzili go transplantolodzy z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Według Polskiego Towarzystwa Hepatologicznego, głównymi wskazaniami do przeszczepu wątroby u dzieci są:¹ zespoły cholestatyczne, np. zespół Allagille’a marskość wątroby w wyniku zakażenia wirusowego inne pozapalne marskości wątroby w przebiegu np. autoimmunologicznego zapalenia wątroby marskość wątroby we wrodzonych chorobach metabolicznych, np. mukowiscydoza pierwotne nowotwory wątroby, np. hepatocarcinoma choroby nie powodujące niewydolności wątroby, ale będących wskazaniem do przeszczepu, np. zespół Criglera-Najjara typu I inne, np. zespół Budda-Chiari’ego Przeszczep wątroby - kto kwalifikuje się do zabiegu? Z grupy osób, u których istnieją wskazania do przeszczepu wątroby, do zabiegu zostają zakwalifikowane tylko te, które mają mniej niż 90 proc. szans na przeżycie roku, a także te, u których przeszczepienie wątroby może zapewnić długoterminowe przeżycie. Proces kwalifikacji do zabiegu obejmuje wiele różnych badań. Procedura ta jest konieczna, ponieważ jej celem jest wykluczenie czynników, które mogłyby nie tylko w negatywny sposób wpłynąć na przebieg samej operacji, lecz także pogorszyć rokowanie po zabiegu. Przeszczep wątroby - przeciwwskazania¹ Przeciwwskazania bezwzględne nowotwory o lokalizacji pozawątrobowej zaawansowania choroba płucno-sercowa aktywne uzależnienie od substancji psychoaktywnych psychoza socjalne albo rodzinne problemy uniemożliwiające przeszczepienie wątroby (np. bezdomność, ubezwłasnowolnienie) niedomoga wielonarządowa Przeciwwskazania względne: zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) rak wątrobowokomórkowy poza kryteriami mediolańskimi niewydolność nerek bardzo głębokie niedożywienie białkowo-kaloryczne aktywne zakażenie poza drogami moczowymi zakrzepica żyły wrotnej, jeżeli jest skojarzona z zakrzepicą żyły krezkowej lub śledzionowej zakażenie HBV z wysoką wiremią Przeszczep wątroby - ile się czeka na operację? Średni czas oczekiwania osób z przewlekłą niewydolnością wątroby, które otrzymują organ od osoby zmarłej, wynosi 4-6 miesięcy. Czekając na przeszczep, można normalnie żyć z przewlekłą niewydolnością (np. marskością) wątroby. W tym czasie bardzo ważne są odpowiednia dieta, środki hepatotropowe i zdrowy styl życia. Wówczas proces marskości wątroby może się zatrzymać, a co za tym idzie - można czekać na przeszczep wątroby. W przypadkach ostrej niewydolności wątroby, zabieg powinien być wykonany jak najszybciej (zwykle odbywa się w ciągu ok. 10 dni). Niestety, jak wynika ze statystyk, zaledwie ok. 20 proc. osób z ostrą niewydolnością wątroby dożywa transplantacji. Przeszczep wątroby wykonuje się u ok. 50 proc. oczekujących W 2015 roku wykonano 332 przeszczepów wątroby (w tym 22 fragmenty wątroby od dawców żywych dla dzieci). W 2014 roku wykonano 366 zabiegów, w 2013 - 336. Niestety, na liście oczekujących w 2015 roku i w latach ubiegłych było ok. 600 osób, co oznacza, że tylko ok. 50 proc. osób czekających na przeszczep wątroby dostaje ten narząd. Dane: Przeszczep wątroby - jak wygląda zabieg? Zabieg składa się z dwóch etapów. Pierwszy polega na usunięciu wątroby własnej chorego z zachowaniem lub wycięciem leżącego za wątrobą fragmentu żyły głównej dolnej. W drugim etapie wykonuje się zespolenia naczyniowe w układzie żyły głównej dolnej, żyły wrotnej i tętnicy wątrobowej dawcy i biorcy oraz zespolenie żółciowe. W większości przypadków przeszczepia się całą wątrobę, która jest pobrana zwykle od osoby zmarłej (OLT - Orthotopic Liver Transplantation). Transplantacja wątroby w układzie dorosły – dorosłemu jest niezwykle trudna i ryzykowna. Od dawcy trzeba bowiem pobrać aż 40 proc. narządu. To bardzo dużo, bo chociaż wątroba potrafi się regenerować, bezpośrednio po pobraniu jej fragmentu musi sobie poradzić z poważnym okaleczeniem. Ryzyko zgonu przy takich pobraniach jest dość wysokie, ponieważ wynosi 0,5-0,6 proc. Inne metody przeszczepienia wątroby to: RLT (Reduced-size Liver Transplantation) – przeszczepieniu ulega fragment wątroby, który zostaje pobrany od osoby zmarłej; SLT (Split Liver Transplantation) – operacja polega na podzieleniu wątroby od osoby zmarłej dla dwóch biorców, dziecka i dorosłego. Lewy płat otrzymuje dziecko, natomiast pozostałą część osoba dorosła; LDLT (Living Doneer Liver Transplantation) – przeszczepianie fragmentu wątroby, który zostaje pobrany od żywego, najczęściej spokrewnionego dawcy i wszczepienie biorcy, którym jest najczęściej dziecko. Przeszczep rodzinny wątroby jest najlepszym rozwiązaniem w przypadku małych dzieci; DLT (Domino Liver Transplantation) - tzw. metoda domina - przeszczepienie fragmentów wątroby od kilku dawców kilku biorcom; Po przeszczepieniu wątroby chory do końca życia musi przyjmować leki immunosupresyjne. Ich celem jest osłabienie układu odpornościowego, aby zapobiec odrzuceniu przeszczepu. prof. dr hab. n. med. Krzysztof Zieniewicz, chirurg-transplantolog, prezes Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego Przeszczepienie wątroby podzielonej W niektórych krajach wykonuje się przeszczep dwóch fragmentów jednej podzielonej wątroby. Jest to sposób na zwiększanie puli narządów, w sytuacji, w której czas oczekiwania przekracza rozsądne granice. Miarą tego czasu oczekiwania jest śmiertelność na liście oczekujących. W krajach, gdzie ta śmiertelność jest wysoka i przekracza 8-9 proc., ten sposób leczenia jest stosowany. W naszych realiach nie jest to bezwzględnie konieczne, ponieważ ten wskaźnik w naszych statystykach jest dużo niższy. W sensie technicznym jest to wyjątkowo trudna operacja. Nie każda wątroba przeznaczona do przeszczepienia może być podzielona, miąższ takiej wątroby musi być bardzo dobrej jakości. Co więcej, udowodniono, że odsetek powikłań, liczba tych powikłań, przeżycie chorych są gorsze. Przeszczep wątroby w Polsce - gdzie jest wykonywany? W Polsce przeszczepienia wątroby u dorosłych są wykonywane tylko w kliku ośrodkach w Polsce: Bydgoszcz - Klinika Chirurgii Wątroby i Chirurgii Ogólnej Szpital Uniwersytecki nr 1 im. dr A. Jurasza w Bydgoszczy Katowice: Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej SPSK im. A. Mielęckiego, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego; Szczecin: Oddział Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej, SP Wojewódzki Szpital Zespolony Warszawa: - Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby WUM- Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej Instytut Transplantologii WUM Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus- Klinika Chirurgii Dziecięcej i Transplantacji Narządów Instytut "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka" Wrocław - Katedra i Klinika Chirurgii Naczyniowej, Ogólnej i Transplantacyjnej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. Jana Mikulicza-Radeckiego- Klinika Chirurgiczna 4 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SP ZOZ Dane: Przeszczep wątroby - powikłania u biorcy Wśród powikłań u biorcy najczęściej wymienia się zakrzepicę, zwężenie i zagięcie w obrębie tętnicy wątrobowej i żyły wrotnej oraz upośledzenie odpływu krwi z przeszczepionej wątroby. Występują one u około 8–10 proc. dorosłych biorców i nieco częściej u dzieci. Przeszczep wątroby - rokowania Rok po przeszczepieniu wątroby przeżywa około 90 proc. osób, zaś 5 lat 75 proc. biorców. Ostre odrzucanie narządu notuje się u 40-50 proc. pacjentów, a przewlekłe u mniej niż 4 proc. osób po przeszczepie. Przeszczep wątroby - informacje dla dawców wątroby Wskazaniem do przeszczepienia wątroby od dawcy żywego są na ogół wrodzone choroby wątroby u małych dzieci. Wskazaniem może być też ostra niewydolność wątroby. Ryzyko zgonu dawcy wątroby wynosi ok. 0,5 proc. Powikłaniami po zabiegu mogą być (u 10-20 proc. dawców): przeciek żółci, krwawienie, infekcja, silny ból brzucha, powikłania zakrzepowo-zatorowe, zapalenie żołądka. Wątroba ma niezwykłą zdolność regeneracji. U dawcy jest ona w stanie odnowić się aż do 95 proc. wyjściowej masy i wymiarów. Jest to szybki proces i zachodzi w pierwszych trzech miesiącach po zabiegu. Przez rok od zabiegu, co trzy miesiące, dawca powinien mieć wykonywanie badania krwi oceniające funkcję wątroby i USG wątroby. Bibliografia: 1. Standardy Polskiego Towarzystwa Hepatologicznego w ustalaniu wskazań i przeciwwskazań do przeszczepiania wątroby, Jednoczesny przeszczep serca i wątroby po raz pierwszy w naszym kraju przeprowadzono w Instytucie Kardiologii w Warszawie. Operowany był 51-letni pacjent z wadą genetyczną, powodująca uszkodzenie mięśnia sercowego."To kolejna tego typu pionierska operacja w naszym ośrodku, w 2017 r. przeprowadziliśmy pierwsze jednoczesne przeszczepienie serca oraz nerki" – powiedział PAP dyrektor warszawskiego Instytutu Kardiologii prof. Tomasz Hryniewiecki. Takie transplantacje wykonuje niewiele ośrodków w Europie i na całym świecie. Operacja odbyła się 30 sierpnia 2018 r. i trwała 7 godzin (od do drugiej w nocy dnia następnego). Poddany zabiegowi pacjent Marek Wlaź powiedział PAP, że po 12 dniach od zabiegu czuje się dobrze i ma nadzieję, że wróci do sprawności fizycznej pozwalającej na normalne funkcjonowanie. Jednoczesny przeszczep serca i wątroby przeprowadzili kardiochirurdzy Instytutu Kardiologii w Warszawie prof. Mariusz Kuśmierczyk, dr Jerzy Lichomski i dr Mateusz Kuć. Uczestniczyli w niej również prof. Krzysztof Zieniewicz i dr hab. Krzysztof Dudek z Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. To oni dokonali przeszczepu wątroby. Kierownik Kliniki Kardiochirurgii i Transplantologii Instytutu Kardiologii w Warszawie prof. Mariusz Kuśmierczyk przyznał w rozmowie z PAP, że jak na tak trudny zabieg, trwał on dość krótko. Wszystko było dobrze zorganizowane. "Na sali operacyjnej w pewnym momencie jednocześnie było 20 osób, w tym lekarze różnej specjalności" - dodał. Ekspert wyjaśnił, że najpierw przeszczepiono serce, a następnie podłączono pompę pozaustrojowego utlenowania krwi ECMO. Dopiero podczas pracy tej pompy chirurdzy z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego przeszczepili wątrobę. "Nie mieliśmy pewności, jak się zachowa nowe, przeszczepione serce po wszczepieniu wątroby, która w pierwszym momencie uwalnia wszystkie toksyny powstające w wyniki tzw. zimnego niedokrwienia, czyli od jej pobrania do wszczepienia. Baliśmy się, czy to nowe serce nie zostanie uszkodzone" – wyjaśnił prof. Kuśmierczyk. ECMO (Extracorporeal Membrane Oxygenation) odłączono pacjentowi w drugiej dobie po transplantacji serca i wątroby, kiedy lekarze się upewnili, że obydwa narządy dobrze funkcjonują. Operowany pacjent - pan Marek Wlaź powiedział, że nie miał żądnych wątpliwości co do tego, czy powinien się poddać operacji. "Nie było innego wyjścia, nawet przez chwilę nie miałem takiej myśli, żeby wycofać się z tego pomysłu. Przede mną była tylko droga w jedną stronę" - dodał. Wlaź opowiadał, że przez wiele lat mógł dobrze funkcjonować, ale w pewnym momencie jego stan zdrowia pogarszał się z każdym miesiącem. "Jeszcze pod koniec czerwca tego roku mogłem przejść 400 m, a przed operacją nawet 100 m było dla mnie dużym wyzwaniem" - opowiadał. Prof. Mariusz Kusmierczyk wyjaśnił, że pacjent czekał w warszawskim Instytucie od marca 2018 r. na odpowiedniego dawcę, od którego można było pobrać serce i wątrobę. "Był niewydolny sercowo i baliśmy się, że w domu może mu się coś stać. Chcieliśmy mieć też pewność, że jest dobrze przygotowany do tej trudnej operacji, nie ma żadnej infekcji, a nerki pracują prawidłowo" - dodał. Jednoczesny przeszczep był u tego chorego konieczny z powodu genetyczne uwarunkowanej choroby spichrzeniowej, która powoduje, że brakuje niektórych enzymów w wątrobie i odkładają się substancje uszkadzające mięsień sercowy. "Gdy w takiej sytuacji przeszczepimy jedynie serce, to wątroba nadal nie produkuje tych enzymów i nowe serce zostanie uszkodzone" – wyjaśniał prof. Kuśmierczyk. Specjalista powiedział, że w przyszłości będzie coraz większe zapotrzebowanie na jednoczesne przeszczepy serca i wątroby, ponieważ przybywa pacjentów w młodym wieku z tzw. jednokomorowym sercem. "Polska jest drugim krajem na świecie po Stanach Zjednoczonych, w których operacje się najwięcej noworodków z niedorozwojem lewej komory serca" – podkreśla prof. Kuśmierczyk. Kardiochirurdzy u takich dzieci po trzech, czterech operacjach przebudowują serce w taki sposób, że jest ono jednokomorowe, czyli jest jedna komora, natomiast druga nie pracuje, a napływ krwi do płuc jest hydrostatyczny (działa tylko siła grawitacji – PAP). "To z kolei może z czasem doprowadzić do marskości wątroby, dlatego pacjent z niewydolnością jednokomorowego serca powinien mieć przeszczepione serce razem z wątrobą. Samej wątroby ani samego serca nie można przeszczepić, bo wyniki takich zabiegów są na ogół złe" – podkreślił prof. Kuśmierczyk. Prof. Hryniewiecki zwrócił uwagę, że Instytut Kardiologii w Warszawie jest jednym z dwóch najważniejszych ośrodków przeszczepiających serce w kraju i stale poszerza możliwości terapeutyczne dla jak największej grupy pacjentów, która ma niewydolność serca oraz innych narządów, nerek lub wątroby. PAP - Nauka w Polsce, Zbigniew Wojtasiński zbw/ zan/ Przeszczep serca jest to operacja usunięcia chorego serca i zastąpienia go zdrowym od anonimowego dawcy narządu. Aby usunąć serce od dawcy, specjalna kadra służby zdrowia musi stwierdzić zgon dawcy oraz zgłosić do odpowiednich instytucji. Zanim jednak osoba zostanie umieszczona na liście oczekujących na przeszczep serca, lekarz podejmuje decyzję, że jest to najlepszy wybór leczenia niewydolności serca. Zespół opieki zdrowotnej zadba również o to, aby pacjent oczekujący na serce był zdrowy, aby jak najlepiej mógł przejść przez proces przeszczepu. Czy przeszczep serca jest konieczny?Jakie jest ryzyko przeszczepu serca?Jak przygotować się do przeszczep serca?Co dzieje się podczas przeszczepu serca?Co dzieje się po przeszczepie serca?W szpitaluW domu Czy przeszczep serca jest konieczny? Pacjent może potrzebować przeszczepu serca, jeśli jego serce zawodzi i inne zabiegi oraz lekarstwa nie są skuteczne. Niewydolność serca jest chorobą, w której mięsień sercowy poważnie zawodzi podczas pompowania krwi przez organizm. Niewydolność serca jest ostatnim etapem niewydolności serca. Pomimo nazwy diagnoza niewydolności serca nie oznacza, że ​​serce przestanie bić. Termin niewydolność oznacza, że ​​mięsień sercowy nie pompuje krwi normalnie, ponieważ jest uszkodzony lub bardzo słaby, a w niektórych przypadkach zdarza się że jest i uszkodzony i zbyt słaby. Niektóre przyczyny niewydolności serca obejmują: zawał serca (zawał mięśnia sercowego lub MI) wirusowe zakażenie mięśnia sercowego wysokie ciśnienie krwi choroba zastawki serca wady serca obecne przy urodzeniu (wrodzone) nieregularne bicie serca ( arytmia ) wysokie ciśnienie krwi w płucach ( nadciśnienie płucne ) alkoholizm lub nadużywanie narkotyków przewlekłe choroby płuc, takie jak rozedma płuc lub przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) mięsień serca jest powiększony, gruby i sztywny ( kardiomiopatia) niska liczba czerwonych krwinek ( niedokrwistość ) Lekarz może mieć inne powody, aby zalecić przeszczep serca. Wszystko zależy od indywidualnych wyników oraz diagnozy lekarza. Jakie jest ryzyko przeszczepu serca? Tak jak w przypadku każdej operacji, mogą wystąpić komplikacje. Potencjalne ryzyko przeszczepu serca może obejmować: infekcja krwawienie podczas lub po operacji zakrzepy krwi, które mogą powodować zawał serca, udar lub problemy z płucami problemy z oddychaniem niewydolność nerek wazulopatia przeszczepu wieńcowego (CAV). Jest to problem z naczyniami krwionośnymi, które przenoszą krew do samego mięśnia sercowego. Stają się gęste i twarde. Może to spowodować poważne uszkodzenie mięśnia sercowego śmierć Układ odpornościowy naszego ciała może odrzucić nowe serce. Odrzucenie to normalna reakcja organizmu na obcy przedmiot lub tkankę. Kiedy pacjent dostaje nowe serce, układ odpornościowy reaguje na to, co widzi jako obce zagrożenie i atakuje nowy organ. Aby przeszczepiony narząd mógł przeżyć w nowym ciele, konieczne będzie przyjmowanie leków. Leki będą oszukiwać układ odpornościowy aby ten mógł zaakceptować przeszczep i nie będzie go atakować. Chory po przeszczepie będzie musiał przyjmować leki, aby zapobiec lub leczyć ewentualne odrzucenie do końca życia. Te leki mają również skutki uboczne. Skutki uboczne będą zależeć od konkretnych leków, które przyjmujesz. Możliwe skutki uboczne: obecna lub powtarzająca się infekcja, która nie poprawia się po leczeniu słabe krążenie krwi w organizmie, w tym w mózgu rak przerzutowy. To wtedy rak rozprzestrzenił się z miejsca, w którym zaczął, do jednego lub więcej innych miejsc w ciele. poważne problemy zdrowotne, które uniemożliwiają tolerowanie operacji poważne problemy zdrowotne inne niż choroby serca, które nie uległyby poprawie po przeszczepie niezgodność ze schematem leczenia. Na przykład, nie przestrzeganie wskazówek lekarza, nie przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniami lub brak wizyt. nadużywanie narkotyków lub alkoholu Mogą istnieć inne zagrożenia w zależności od konkretnego stanu zdrowia. Przed zabiegiem należy dokładnie przedyskutować wszelkie wątpliwości ze swoim lekarzem. Jak przygotować się do przeszczep serca? Nie każdy jest kandydatem do przeszczepu serca. Ze względu na szeroki zakres informacji potrzebnych do ustalenia, czy dana osoba kwalifikuje się do przeszczepu, zespół ds. przeszczepów dokona przeglądu oceny pacjenta. Zespół składa się z chirurga transplantologa, kardiologa transplantologa (lekarza specjalizującego się w leczeniu serca), lekarza pielęgniarki lub asystenta lekarza, jednej lub więcej pielęgniarek transplantacyjnych, pracownika socjalnego oraz psychiatry lub psychologa. Do innych członków zespołu może należeć dietetyk, kapelan, administrator szpitala i anestezjolog. Proces oceny transplantacji obejmie: ocena psychologiczna i społeczna. Niektóre problemy psychologiczne i społeczne związane z przeszczepem narządów obejmują stres, problemy finansowe i wsparcie ze strony rodziny lub innych ważnych osób. Czynniki te mogą w znacznym stopniu wpłynąć na sposób postępowania po przeszczepie. badania krwi. Trzeba wykonań serię badań krwi, aby pomóc w znalezieniu dobrego dawcy i zwiększyć szanse, że serce dawcy nie zostanie odrzucone. testy diagnostyczne. Potrzebne będą testy, aby ocenić płuca, a także ogólny stan zdrowia. Testy te mogą obejmować zdjęcia rentgenowskie, zabiegi ultrasonograficzne, tomografię komputerową, testy czynnościowe płuc (PFT) i badania dentystyczne. Kobiety mogą otrzymać test cytologiczny, ocenę ginekologiczną i mammografię. inne preparaty- szczepionki, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju zakażeń, które mogą wpływać na przeszczepione serce. Zespół ds. Przeszczepów weźmie pod uwagę wszystkie informacje z wywiadów, historię zdrowia, wyniki badania fizycznego i wyniki testów diagnostycznych, podejmując decyzję, czy dana osoba kwalifikuje się do przeszczepu serca. Po zaakceptowaniu kandydata do przeszczepu, pacjent zostanie umieszczony na listę pacjentów czekających na przeszczep. Gdy narząd dawcy staje się dostępny, kandydaci są wybierani na podstawie ciężkości ich stanu, wielkości ciała i grupy krwi. Jeśli serce ma być przeszczepione, chory musi natychmiast udać się do szpitala, aby przygotować się do przeszczepu. (większość serc musi zostać przeszczepiona w ciągu 4 godzin po usunięciu ich z dawcy). Procedury przed zabiegiem przeszczepu serca: lekarz wyjaśni procedurę i pozwoli zadawać pytania chory zostanie poproszony o podpisanie formularza zgody na operację pacjent otrzyma lek, który pomoże zrelaksować się przed operacją (środek uspokajający) Co dzieje się podczas przeszczepu serca? Przeszczep wymaga operacji na otwartym sercu i pobytu w szpitalu. Procedury mogą się różnić w zależności od stanu i praktyki świadczeniodawcy. Proces przygotowawczy przed samym zabiegiem: konieczne jest usunięcie biżuterii lub innych przedmiotów, które mogą zakłócać przebieg operacji. do operacji chory dostanie specjalną koszulę. pracownik służby zdrowia uruchomi linię dożylną (IV) w ręce lub ramieniu w celu wstrzyknięcia leku i podania płynów dożylnych. Dodatkowe cewniki zostaną umieszczone w naczyniach krwionośnych w szyi i nadgarstku w celu monitorowania stanu serca i ciśnienia krwi oraz pobierania próbek krwi. Inne miejsca dla dodatkowych cewników obejmują pod obojczykiem i pachwiną. miękka, elastyczna rurka (cewnik Foleya) zostanie włożona do pęcherza moczowego w celu odprowadzenia moczu. rurka zostanie wprowadzona przez usta lub nos do żołądka, aby odprowadzić płyny żołądkowe. jeśli na klatce piersiowej jest dużo włosów, można je ogolić. Operacja przeszczepu serca zostanie wykonana podczas głębokiego snu (w znieczuleniu ogólnym). Kiedy pacjent śpi, rurka do oddychania zostanie wprowadzona do płuc. Rurka zostanie przymocowana do maszyny (respiratora), która będzie oddychać za pacjenta podczas operacji. anestezjolog będzie obserwował tętno, ciśnienie krwi i poziom tlenu we krwi podczas zabiegu. skóra na klatce piersiowej zostanie oczyszczona roztworem antyseptycznym. chirurg wykona cięcie (nacięcie) w dół środka klatki piersiowej od tuż poniżej jabłka Adama do tuż nad pępkiem. chirurg przecina mostek na pół. Rozdzieli dwie połówki mostka, by dotrzeć do serca. chirurg umieszcza rurki w klatce piersiowej, aby krew mogła być przepompowywana przez ciało przez maszynę sercowo-płucną (krążenie pozaustrojowe), gdy serce jest zatrzymane i zastąpione. po całkowitym przekierowaniu krwi do urządzenia bypassu i przepompowaniu jej przez maszynę, lekarz usunie chore serce. chirurg przyszyje serce dawcy na miejsce. Gdy nowe serce znajdzie się na swoim miejscu, ostrożnie połączy naczynia krwionośne, aby nie było przecieków. gdy nowe serce zostanie w pełni połączone, krew krążąca przez urządzenie omijające zostanie wpuszczona z powrotem do serca i rurki z maszyny zostaną usunięte. Chirurg pobudzi serce małymi łopatkami, aby wznowić bicie serca. gdy nowe serce zacznie bić, zespół opieki zdrowotnej będzie obserwował, jak ono działa i upewnia się, że nie ma przecieków. przewody do stymulacji można umieścić w sercu. chirurg zszyje skórę na mostku. Użyje szwów lub zszywek chirurgicznych, aby zamknąć nacięcie. rurki zostaną włożone do klatki piersiowej, aby odprowadzić krew i inne płyny z serca. Rurki te zostaną podłączone do urządzenia ssącego, aby nie gromadził się płyn. zastosowany zostanie sterylny bandaż lub opatrunek. Co dzieje się po przeszczepie serca? W szpitalu Po zabiegu pacjent zostanie zabrany do sali pooperacyjnej lub oddziału intensywnej opieki medycznej i będzie pod stałą obserwacją przez kilka dni. Pielęgniarka połączy osobę po operacji z maszynami, które będą wyświetlać śledzenie elektrokardiogramu (EKG), ciśnienie krwi, inne odczyty ciśnienia, częstość oddechów i poziom tlenu. Operacja przeszczepu serca wymaga pobytu w szpitalu od 7 do 14 dni, a nawet dłużej. Wszystko zależy od powodzeni operacji, stanu pacjenta oraz akceptacji narządu. Po operacji będzie również obecna rurka w gardle, która łączy się z maszyną oddechową (respiratorem), dopóki pacjent nie będzie na tyle stabilny, aby oddychać samodzielnie. Wąż do oddychania może pozostać od kilku godzin do kilku dni, w zależności od przypadku. Gdy pacjent odzyska siły i zacznie oddychać samodzielnie, aparat oddechowy zostanie dostosowany tak, aby umożliwić przejęcie większej części oddechu. Kiedy chory będzie w stanie całkowicie oddychać samodzielnie i będzie mógł kaszleć, lekarz usunie wąż oddechowy. Po wyjęciu rurki oddechowej pielęgniarka pomoże kaszleć i wziąć głęboki oddech. Będzie to niewygodne z powodu bolesności, ale niezwykle ważne jest, aby to zrobić, aby zapobiec gromadzeniu się śluzu w płucach. Pielęgniarka pokaże, jak kaszleć, aby złagodzić dyskomfort. Na życzenie można otrzymać lek przeciwbólowy. Zdarza się że po operacji lekarz zostawi również cienką plastikową rurkę, która przechodzi przez nos do żołądka, aby usunąć powietrze, które się połyka. Rurka zostanie wyjęta, gdy wnętrzności zaczną działać normalnie. Nie można jeść ani pić, dopóki tubka nie zostanie usunięta. Trzeba się przygotować również na częste badania krwi. Będą pobierane w celu monitorowania nowego serca, a także innych funkcji organizmu. Należą do nich płuca, nerki, wątroba i układ krwionośny. Po operacji pacjent może być na specjalnych lekach dożylnych, aby wspomóc ciśnienie krwi i serce oraz kontrolować wszelkie problemy z krwawieniem. Gdy stan się ustabilizuje, lekarstwa stopniowo zmniejszą się, a następnie zaprzestaje przyjmowania tych leków. Jeżeli w sercu są obecne przewody do stymulacji, również zostaną usunięte przez lekarza w odpowiednim czasie rekonwalescencji. Gdy lekarz usunie rurki oddechowe i żołądkowe, a stan będzie stabilny, można zacząć pić płyny a także stopniowo dodawać więcej stałych pokarmów. Twój zespół opieki zdrowotnej będzie uważnie obserwował jak działają leki przeciwodrzucające (immunosupresyjne), aby upewnić się, że otrzymujesz właściwą dawkę i najlepszą kombinację leków. Pielęgniarki, terapeuci oddechowi i fizjoterapeuci będą pracować z pacjentem podczas rozpoczynania fizjoterapii i ćwiczeń oddechowych. Gdy lekarz zdecyduje, że jesteś gotowy, zostaniesz przeniesiony z OIOM-u do na oddział chirurgiczny lub na oddział przeszczepu, a leczenie będzie tam kontynuowane. Stopniowo będzie zwiększana aktywność, pomału będzie można wstawać z łóżka oraz spacerować . Pielęgniarki, farmaceuci, dietetycy, fizjoterapeuci i inni członkowie zespołu transplantacyjnego wytłumaczą, co trzeba zrobić, aby zadbać o siebie po powrocie do swojego domu. Zespół opieki zdrowotnej zorganizuje powrót do domu i zaplanuje wizytę kontrolną u lekarza prowadzącego. Należy pamiętać, że takie kontrole są bardzo ważne i nie należy ich odwlekać ani lekceważyć. leki przeciwodrzutowe W domu Po powrocie do domu ważne będzie, aby obszar chirurgiczny był czysty i suchy. Lekarz przekaże wszystkie szczegółowe instrukcje dotyczące kąpieli. Podczas wizyty kontrolnej usunie szwy lub zszywki chirurgiczne, jeśli nie zostały usunięte przed opuszczeniem szpitala. Częste wizyty kontrolne po przeszczepie serca obejmują badania krwi, prześwietlenia klatki piersiowej i biopsję. W biopsji lekarz używa cienkiej igły, aby usunąć tkankę z serca, aby mógł ją zbadać pod mikroskopem. Zespół transplantacyjny wyjaśni harmonogram tych wizyt i testów. Program rehabilitacji będzie kontynuowany przez wiele miesięcy. Należy od razu zgłosić lekarzowi, jeśli masz jakiekolwiek z poniższych objawów: Gorączka, dreszcze lub jedno i drugie. Mogą to być objawy zakażenia lub odrzucenia. Zaczerwienienie, obrzęk, krwawienie lub drenaż z miejsca nacięcia lub dowolnego miejsca cewnika Zwiększenie bólu wokół miejsca nacięcia Problemy z oddychaniem Nadmierne zmęczenie Niskie ciśnienie krwi Aby przeszczepione serce przetrwało w nowym ciele, pacjent będzie musiał przyjmować leki do końca życia, aby zwalczyć odrzucenie. Każda osoba może inaczej reagować na leki, a działania niepożądane mogą być poważne. Lekarz prowadzący dostosuje plany leków do indywidualnych potrzeb pacjenta po przeszczepie serca. Na początku będzie to kilka leków zapobiegających odrzuceniu. Dawki tych leków mogą się często zmieniać w zależności od reakcji. Ponieważ leki przeciwodrzutowe wpływają na układ odpornościowy, ryzyko infekcji będzie większe. Ważne jest, aby zachować równowagę między zapobieganiem odrzucaniu a tym, że jest się bardzo podatnym na infekcje. Niektóre z zakażeń będą szczególnie podatne na zakażenia drożdżakami ustnymi (pleśniawki), opryszczką i wirusami układu oddechowego. Powinno się unikać kontaktu z tłumami i osobami, które mają infekcję przez pierwsze kilka miesięcy po operacji. Ważna jest także regularna opieka stomatologiczna. Lekarz lub dentysta może przepisać antybiotyki przed jakąkolwiek pracą stomatologiczną, aby zapobiec zakażeniom. Aby obserwować oznaki odrzucenia, prawdopodobnie konieczne będą rutynowe biopsje prawego serca. Biopsję wykonuje się zazwyczaj raz w tygodniu we wczesnym okresie po przeszczepie, a następnie stopniowo zmienia się na miesięczne lub dłuższe terminy. Procedury biopsji mogą ostatecznie się zatrzymać. Procedura biopsji prawego serca może być wykonywana jako pacjent ambulatoryjny lub pacjent hospitalizowany, jeśli przebywa się już w szpitalu. Procedura obejmuje cewnikowanie prawego serca. Specjalny cewnik jest przewleczony przez żyłę w szyi lub pachwinie do prawego przedsionka serca. Lekarz pobiera 4 do 6 drobnych próbek tkanek przez cewnik i sprawdza je pod kątem oznak odrzucenia. Jeśli lekarz stwierdzi oznaki odrzucenia, może dostosować lek przeciwodrzucający. Procedura biopsji ma swoje własne instrukcje i ryzyko, wszystko będzie omówione z tobą na wizycie.

przeszczep serca i wątroby